Powoli gasną światła…

Wieczory coraz dłuższe, a światła w naszych domach zapalają się coraz wcześniej… Narzekamy na jesienną słotę, na krótkie dnie, na deszczowe poranki, na brak czasu… Właśnie, ciągle narzekamy. A gdybyśmy się dowiedzieli, że gdzieś koło nas jest Rodzina, której jest po prostu ciężko, bo… Synek walczy o życie, Jego Mama walczy o życie, ratują się wszelkimi siłami, zostają w między czasie okradzeni z wszelkich oszczędności… Jedyne, co im jeszcze zostało to miłość, determinacja i wiara, że… będzie dobrze!

Niewidoczny Dyrygent..

Nasz synek wybrał na jesienny RAP Rodzinę Bartka. Dlaczego? Bo daleko im od wyimaginowanej, modnej Rodzinki.pl. Bo śmiech się tam pojawia przez łzy; bo siły nie mierzy ciężar dźwiganej sztangi; bo słowo „życie” ma bardzo prawdziwie dosłowne znaczenie. Skądś to znamy, prawda?

Na scenie: BARTEK HADYŃSKI

Jest sobie wesoły, najzwyklejszy na świecie 5-letni Chłopczyk… W głowie mu zabawy z rówieśnikami-urwisami, przedszkolne perypetie, marzenie o nowym rowerze… W głowie siedzi coś jeszcze – wielki guz, wymiary 5×5 cm…, diagnoza: bardzo rzadka odmiana, złośliwa… Szybka operacja, na której się niestety nie kończy. Radykalna seria chemii, kolejna operacja. Strach i optymizm; lęk i wiara… od badania do badania. I kolejne złe wieści. I kolejne operacje, i kolejne okrutne diagnozy. Ciągle w główce Bartusia nie dzieje się dobrze. Na domiar złego, w wyniku stresu i przeżyć, Mama Bartusia rozchorowuje się w międzyczasie na obustronnego raka piersi, także musi przejść radykalne leczenie. Mało? Wówczas, gdy tak bardzo potrzebne są wszelkie oszczędności, aby móc stanąć do walki z podwójnym wrogiem (Mamy i Bartka), Tata zostaje doszczętnie okradziony przez własnego pracownika. Walczą dalej… Wszystkie siły kumulują na wyleczeniu synka. Szukają pomocy, która może nadejść ze Stanów, za… minimum 100 tys złotych. Wierzą, że się uda. Nie oczekują współczucia, nie chcą „będzie dobrze” – zdają się to wiedzieć. Proszą o pomoc, jednocześnie z rozbrajającą szczerością mówiąc: „Nie mogę dojść do siebie po nagraniu telewizyjnym w TVP … i dopiero oglądając je zrozumiałem, że nasza historia rzeczywiście jest tragiczna.”

Poznajcie profil Bartusia na Facebooku: TUTAJ

Jeden z artykułów nt. sytuacji Rodziny Bartka: TUTAJ

Pora na RAP:

Jest sobie taka Rodzina z Poznania, która nie jada już razem wspólnego śniadania z rana.

Nawet jak występują razem w komplecie,

To zawsze im towarzyszy okrutnie złośliwy Rak Nieprzyjaciel, nieproszony – sami wiecie…

Onkologia, kroplówki, dni odliczanie,

To się w sercu nie mieści, że dotyczy kolejnego Dziecka, którego powinno dotyczyć tylko beztroskie śmianie!

Jeśli już bezlitosny pech parami chodzi,

to niech ich postawa optymizmu i przeogromnej siły tę nierówną walkę do zwycięstwa sprowadza.

Znów okazuje się, że życie, czy małe, czy duże, kosztuje bardzo wiele,

Zamiast „będzie dobrze”, „współczuje” – przelejmy na konto „piątaka” – Przyjaciele!

Bilet wstępu na nasz „koncert RAP”:

Jak zawsze – do “nabycia” bez wychodzenia z domu!

Koszt – 5 zł – nie mniej, nie więcej!

Czy pojedynczo, czy rodzinnie – jak tylko chcecie, jak możecie…

Gdzie nabyć?

Najprościej: wszelkie dane w „Informacjach” na facebookowym profilu Bartusia: TUTAJ

/zdjęcie pochodzi z fb profilu Bartka/

Piosenka na dziś… „Wszystkim nam brakuje szczęścia…” – niektórym szczególnie!

Ten tydzień blogowo przemilczeliśmy. Przemilczeliśmy z premedytacją… Przemilczeliśmy na przekór.
Dlaczego? Bo w środku tego tygodnia – czyli dokładnie 15 października – jest obchodzony Dzień Dziecka Utraconego.
I jakoś tak… nam z tym dziwnie.
Z pewnością punkt odniesienia do tego Dnia jest najbardziej intymny i indywidualny z możliwych, bo przecież jak można zmierzyć stopień „utracenia”?… Dlatego, żeby była jasność, nie opiniujemy, nie krytykujemy, nie zbywamy tematu…
Prawdopodobnie Mamy, które pożegnały swoje Dzieciątko nawet go nie widząc, często nawet nie czując, w wyniku poronienia, czekają na 15.10 – dzień społecznego przyzwolenia na wyrażenie swojego bólu, tęsknoty, przesłania emocji do Nieba – zamkniętych w białym baloniku.
Dobra strona organizowania Takiego Dnia to też taka, że Rodzice Osieroceni nie są, nie czują się sami… A przecież w ferworze codzienności, te otaczające nas sztucznie bądź prawdziwie uśmiechnięte twarze nie mają odwagi, ochoty słuchać naszych ważnych, a niekoniecznie łatwych i wesołych wspomnień… 15-tego października, w miejscu spotkań Takich Jak My – są dokładnie Tacy jak My – normalni, zwyczajni, czasem uśmiechnięci, czasem wzruszeni, czasem po prostu trochę smutni. Podjęliśmy przecież w zeszłym roku próbę takiego spotkania, było warto. Choć i wtedy, i teraz podtrzymujemy, że nazwa Dnia „Dziecka Utraconego” nie pasuje, nie podnosi na duchu, nie oddaje istoty przeżyć. Dlatego podpisujemy się obiema rękami pod modyfikacjami proponowanymi przez Mamę Kropka i mówimy tylko o „Dniu Dziecka Ukochanego”. „Utracone” klawiatura jeszcze przepuści, gardło już nie…
Wracając do tego roku, skąd u nas ten mały bunt „nieobchodzenia” DDU?

Troszkę czasu od odejścia Krzysia już minęło… Jest on naszym Dzieckiem Ukochanym każdego Dnia. Nie przestajemy o nim opowiadać w domu, w pracy, wśród zdrowego świata… Nie przeszkadza nam konsternacja tych „mniej doświadczonych”. Traktujemy, jakby Krzyś był z nami ciągle, wszędzie, z zupełnym luzem, żartem, a czasem nostalgią – zależy. On jest – tylko inaczej. I tym samym nie damy sobie wmówić, że gdzieś się zagubił, utracił, zniknął. Odszedł na inny wymiar.
Skoro dane było mu kroczyć z nami tutaj inną drogą niż przeciętna Rodzina, zdecydował pójść potem sam też inną drogą niż jego Rówieśnicy…
To, że nie mamy Go obok, w taki sposób jakbyśmy niewyobrażalnie bardzo pragnęli przypomina nam już wystarczająco wiele Dni: Wszystkich Świętych, Rocznica Śmierci… Dni, które dosłownie sprowadzają nas do parteru – parteru małej mogiłki. A potem się znów podnosimy… I znów na przekór – prawdziwie, z radością, najzwyczajniej dmuchamy kolorowe baloniki dla Krzysia na prawdziwy Dzień Dziecka (01.06), czy szykujemy kwiatowy tort na Jego Urodziny!
Ktoś mógłby powiedzieć, że to szaleństwo, że żyjemy w jakimś mirażu… Nie. To tylko nasze wyjście awaryjne. Zrozumieliśmy, że biczowanie się przeszłością nie ma sensu. Za to wyciąganie z niej Lekcji – tak! Dlatego wybieramy radość z pięknego słońca o poranku; z nadejścia kolejnego weekendu spędzonego razem; z planów, które się realizują; ze znaków, które niesamowicie mocno dają nam wierzyć, że: „Mama, Tatko, psecies się nigdzie nie zgubiłem!”.

Dziś niedziela… Mimo nadchodzącej jesieni, wciąż wita nas piękne słońce… Cały dzień przed nami! Spędźmy go tak… jakby jutro był… poniedziałek 😉 Dziś się cieszymy sobą, ręka w rękę realizujmy przyjemne plany dnia. Marudzić będziemy… dopiero jutro! 😉

A gdy w głowie powstawał ten wpis, podczas rowerowej przejażdżki po parku, spotkałam taki WPIS… od Dzieci Ukochanych! 🙂 Podpisały się pod powyższym? 😉 ❤

Powoli gasną światła…

Światła na naszej scenie tworzą półmrok tuż przed rozpoczęciem koncertu… Wkoło natomiast zaświeciły się już dużo wcześniej niż w ubiegłych tygodniach… Dzień coraz krótszy, noce coraz chłodniejsze, w pobliżu znów częściej słychać pomruk narzekań niż srebrzysty śmiech letniej beztroski…

Niewidoczny Dyrygent..

Fakt, nasz Rycerzyk także silnie odczuwa ostatnie przebłyski lata i z nostalgią mówi im „papa”, bo przecież uwielbia (wraz z nami) wszelkie wakacyjne eskapady, letnie chwile zapomnienia i upalne przygody… Dla ochłody 😉 Ale Krzyś zna też receptę na nadchodzące jesienne smutki: zamiast narzekać, trzeba pomagać. Uśmiech wtedy wraca – serio, sprawdźcie sami!  🙂 A na ostatni RAP tego lata,  jako temat przewodni, na pocieszenie, Krzyś wybrał… DELFINY!

Na scenie: DAWIDEK SPAŁEK

Dawidek to także Krzysiowy Kumpel…  Choć nasi Chłopcy nigdy nie poznali się osobiście, łączy ich bardzo wiele: niemal w tym samym czasie przyszli na świat (Krzyś jest młodszy o niecały miesiąc), tak samo niespodziewanie świat ten okazał się dla nich okropnie trudny, taką samą przyjęli taktykę: „Nie ma czasu na obrażanie i żal, jest czas tylko na miłość”… Tak samo postanowili iść przez ten niełatwy świat – wbrew diagnozom, wbrew trudnościom, z wiarą i pomocą wszelką.
Choć Krzysiulek nie może już swemu Koledze dotrzymać kroku, to bardzo bardzo mu kibicuje ze swego Aniołkowa.
Dawidek, jak sam „twierdzi”, jest kiepski z matematyki… Na świecie pojawił się dużo za wcześnie. Zamiast w 40-tym tygodniu, urodził się w 22-gim. Zamiast ważyć zdrowe 3 kilo noworodka,  na wadze zaznaczył zaledwie… 450 gram. Zamiast bawić się w piaskownicy z rówieśnikami,  zakłada specjalne okularki, uczy się jeść, skupiać uwagę, słuchać i rozróżniać dźwięki… Dla nas przecież to nic takiego, dla Dawidka – to przecież wszystko. Wszystko, aby pewnego dnia móc się samodzielnie uśmiechnąć, aby powiedzieć „Mamo…”, aby świadomie spłatać dziecięcego figla Tacie…  Rodzice Dawidka robią wszystko, by główka ich synka zaczęła pracować wreszcie prawidłowo, aby nie utrudniała Maluszkowi tak pięknej przecież codzienności.
Jest nowa szansa terapii dla Dawidka – delfinoterapia! Dzięki pływaniu z delfinami w Turcji, za pomocą emitowanych przez te przyjazne zwierzątka ultradźwięków, główka Chłopczyka może poukładać swoje wcześniaczo zagubione i zagmatwane tory… Na wyjazd Dawidek potrzebuje ponad 20 000 zł – do końca września!  Na razie udało się uzbierać ledwo połowę… Pomóżmy wyjechać Dawidkowi do Turcji – przybij „piątkę” delfinom!

Poznajcie Dawidka bliżej – zajrzyjcie na Dawidkowy Blog!

Pora na RAP:

Na zakończenie lata,
nawet delfin z Człowiekiem się radośnie brata.
Wystarczy wymienić wzajemnie uśmiechy,
by jesienne troski wygonić spod strzechy.
Dla nas optymistyczna wówczas terapia zapewniona,
Dla Dawidka bardzo potrzebna poMOC spełniona.
Słodziak ten Mały na pływanie się super ważne wybiera i kto wie…
Może zyska mądrość i bystrość przyszłego prezydenta albo premiera.
Tak naprawdę niech tylko delfinek pomoże –
samodzielnie kiedyś stanąć,  jakieś słówko sypnąć może.
I niech Aniołkowo wspiera małego Bohatera,
Który daje przykład jak miłość potrafi wszystkim dodawać skrzydeł,
gdy Wcześniaka choroba je odbiera…
Czytaj dalej →

Anielskie ślady znów odnajdujemy w Bieszczadach.
To tutaj rozpoczęliśmy nasz wakacyjny sezon i to tutaj właśnie bardzo chcieliśmy go zakończyć…

W Wetlinie, Mili…

„(…) czereśnie dziko krwawią,
tam granicy pilnuje
całkiem wesoły Anioł.
(…) zaczyna się koniec lata,
tam Anioł traci głowę,
z brzozami się brata (…)” *

*) „Leluchów” – Stare Dobre Małżeństwo.

Po przepięknej trasie Przełęcz Orłowicza – Smerek – Wierch Osadzki – siedzimy na „naszej” Połoninie Wetlińskiej, u stóp Chatki Puchatka… Każdy z nas ma takie swoje „stacje łączności” z „Gdzieś TAM”… Zdecydowanie to TUTAJ wzajemnie nadajemy najlepszy sygnał… Krzysiu, odbiór!… 🙂 :-*

Wreszcie wyczekane, posezonowe, taBAJKOWE wakacje! 🙂
I nieustannie spędzamy je z naszym kochanym „Pasażerem na gapę”, który (tak sobie myślimy) najbardziej zasłużył na odpoczynek – po całym roku otrzymywania rozmaitych intencji, spełniania próśb, szykowania pozytywnych niespodzianek, wyciągania z tarapatów… Oczami zakochanych w naszym Chłopcu z Nieba Rodziców, wyobrażamy sobie naszego Krzysia tuż obok, w swoim mini namiociku na plaży, bo „psecies nie lubiem jak jeśt goląco”… Pamiętacie, prawda? 😉 O:-)
Skacząc przez fale oceanu wspominamy to, co było oraz robimy plany na to, co przed nami… Taki reset jest potrzebny. Tajemniczość tutejszych plaż inspiruje…
I bardzo często zaglądamy myślą do tego obecnego, a niewidzialnego i tylko nam znanego „namiociku”, z którego to Wam – kochani Rycerzykowicze – przesyłamy Aniołkową siłę, ciepłą myśl oraz portugalskie, radosne pozdrowienia!

Wakacyjny Dream Team = 2+1 😉

Wspaniały, wyjątkowy, jedyny taki, prawdziwy Przyjaciel, Legenda… Tylko czemu słyszymy o tym tak późno? Za późno… Czemu nikt nie potrafił pomóc wtedy kiedy był jeszcze czas?…

Krzysiu, Kochanie, jeśli spotkasz kiedyś tego uśmiechniętego, czy może akurat smutniejszego Pana (Tam gdzie jesteś, nie trzeba przecież nic udawać) podaj rączkę, przytul się i zapytaj czy przypadkiem… nie organizuje jakichś warsztatów filmowych lub teatralnych… I bądźcie naszą spadającą gwiazdą, a my… będziemy wtedy myśleć o Was i o jednym, jedynym życzeniu: żeby już nigdy dla nikogo nie było… „za późno/za wcześnie”. Będziemy się starać „make life spectacular” – najpiękniej jak potrafimy…

Buziaki, Chłopcy! :-*

Please, don’t worry so much. Because in the end, none of us have very long on this Earth. Life is fleeting. And if you’re ever distressed, cast your eyes to the summer sky when the stars are strung across the velvety night. And when a shooting star streaks through the blackness, turning night into day… make a wish and think of me. Make your life spectacular. I know I did.

Proszę, nie martwcie się tak bardzo. Bo i tak żaden z nas nie żyje długo na tym świecie. Życie jest ulotne. A w chwilach zmartwienia… spójrzcie w letnie niebo, kiedy gwiazdy rozświetlają aksamit nocy. A gdy pośród nich zobaczycie spadającą gwiazdę, która obróci noc w dzień – pomyślcie życzenie. I wspomnijcie mnie. Sprawcie, by wasze życie było nadzwyczajne. Mnie się udało.

PS. Być może nasz wpis jest „niepoprawny”, bo przecież „samobójcy nie idą do Nieba”… Jednak, po raz kolejny uciekamy od etykietowania wiary, WIERZĄC, że TAM są dobrzy Ludzie… Dobrzy nie tylko w kościelnej czy cerkiewnej ławce, albo na meczetowym dywanie. Dobrzy naprawdę. Dobrzy zawsze. Dobrzy ot tak – po prostu… Najprościej…